Hyperemesis gravidarum (ernstige zwangerschapsmisselijkheid)

Beste lezers,
Deze post gaat over een zwangerschapsziekte waar ik helaas zelf mee te maken heb gehad.
Hierin vertel ik je hoe ik mij voelde en wat ik gedaan heb om er door heen te komen.

Ik weet het nog heel goed de dag dat ik erachter kwam dat ik zwanger was.
Bart (mijn partner) en ik waren allebei zo blij dat kon iedereen aan ons zien al hebben we het niet gelijk gedeeld met de wereld. Konden mensen het wel een beetje aanvoelen dat er bij ons iets speciaals aan de hand was.

De eerste paar weken voelde ik alleen maar vreugde en blijdschap en viel mij op dat ik drinken van water, sap of thee niet echt heel erg lekker meer vond. Ik dronk het met tegenzin. Dat was signaal nummer 1, al had ik nog niet gelijk de link gelegd naar de ziekte die me stond te wachten. Want ik was nog niet misselijk en voelde me gewoon goed. Langzamerhand voelde ik me slap en futloos worden alsof ik geen energie meer had. Ik dacht dat het bij zwanger zijn hoorde.
Op de dag van de eerste echo, werd ik heel misselijk wakker en ik had last van lage rugpijn en hoofdpijn.
Ok, dacht ik ben zwanger en dit hoort erbij.
In de spiegel zag ik dat ik er wel heel bleek uit zag en me urine was donkerder gekleurd als anders. Het begon vreemd te worden maar ik dacht nog niet aan het ergste.
De dag van de eerste echo was heel mooi en heel speciaal. Voor sommige mensen valt er nog maar weinig te zien op de eerste echo, maar dat leek voor mij niets uit te maken ik was zo blij. Ik leefde echt op een roze wolk en ik dacht alleen maar “ik word mama er groeit een kindje in mij”.
Toen kwam de week waarin ik iedere dag misselijk was overgeven deed ik nog niet gelijk.
En  vervolgens voelde ik me energieloos. Eten deed ik wel maar ik kon alleen eten waar ik zin in had. Ik denk een week later toen begon de echte ellende.
Alles wat ik at of dronk gooide mijn lichaam eruit ik was alleen maar aan het overgeven een stuk of 20 keer per dag. Ik voelde me steeds zwakker  worden en ik dwong mezelf om te blijven eten en drinken. ik at bijvoorbeeld een kiwi op aanraden van de verloskundige want dit zorgt dat er kalium in lichaam komt en dat is gezond zei zij. De kiwi at ik met tegenzin want kiwi smaakte niet zoals ik kiwi normaal vond smaken. Maar toch at ik het op en lag in bed zo stil mogelijk zodat me lichaam het in zich op kon nemen. ik heb 4 a 5 uur zo stil mogelijk gelegen. Maar helaas me maag had er geen zin in en ik moest weer overgeven. Van de verloskundige had ik wat medicatie gekregen tegen de misselijkheid. Emasafene en vervolgens domperidon maar dit mocht ik maar tijdelijk gebruiken en deze medicatie deed helemaal niks bij mij.
Toen het moment was aangekomen dat ik zo slap was dat ik in de douche onderuit gezakt was, mocht ik uiteindelijk naar het ziekenhuis. En ja daar was ik blij om, omdat ik het dan los kon laten er werd voor mij gezorgd. In het ziekenhuis werd gelijk mijn urine getest er zaten ketonen in, en dat is een teken dat ik aan het uitdrogen was.
Vandaar de donker gekleurde urine.  Ik was zo slap dat ik blij was dat ik in ziekenhuis bed mocht liggen ik had niet veel kracht namelijk om op me benen te staan, ik kreeg een infuus met vocht en ik leek me daardoor  al wat beter te voelen. S’avonds in het ziekenhuis rook ik al van ver dat ze het eten kwamen brengen. Want eten ruikt zo sterk en vies bij deze ziekte alleen daardoor werd ik al misselijk. Maar toch dwong ik mezelf te eten. En voor het eerst na 2 a3 weken hield ik me eten binnen. En ook die dag erna en daarna. Er lag nog een vrouw bij mij op de kamer met dezelfde ziekte zij had de ziekte helaas een gradatie erger dan ik en moest aan de sondevoeding.
Dit was voor mij een stimulans om te blijven eten. En dat ging steeds beter en ik durfde ook steeds meer eten te proberen. Nee lekker was het niet maar ik wilde graag eten want er groeide  tenslotte een kindje in mij. Ik was toen ik in het ziekenhuis belande 11kg afgevallen.  Dus ik mocht wel wat eten om weer een beetje de oude te worden zeg maar.
Dag 5 mocht ik naar huis maar zodra het infuus eruit gehaald was voelde ik dat ik nog niet van af was.
De verpleegster vertelde mij “je kan weer drinken en eten, ik verwacht dat je in week 17  van zwangerschapmisselijkheid af bent”.
Eenmaal thuis begon de ellende weer opnieuw maar  ik had het wel meer onder controle, het werd niet week 17 maar week 19 dat het overgeven ophield.
De roze wolk die verdwenen was, kwam weer een beetje terug en ik voelde weer wat blijdschap. Ja die was wel echt verdwenen ik voelde me zo ellendig van al dat overgeven dat ik me afvroeg waar ik aan begonnen was.

Het bleef daarna gelukkig weg en ons dochtertje werd in week 39 geboren.
Natuurlijk waren we en zijn we super blij met haar en zouden we het voor geen goud willen missen.
Maar ondanks dat vond ik het best een heftige ervaring.
Je hebt een kindje in je buik wat groeit en ontwikkeld en jij bent zo ziek terwijl je graag goed voor je kindje wil zorgen. Dat vond ik vooral heel moeilijk eraan.
Maar ik had geluk dat het in week 19 overging want er zijn vrouwen met deze ziekte die er last van houden totdat het kind geboren is.
En dan duurt de tijd gewoon heel lang.
67 procent van de vrouwen met deze ziekte krijgt het bij de volgende zwangerschap weer.
Zou ik een tweede kindje aan durven?
Dat kun je lezen in me volgende blog.

Bedankt en tot de volgende keer.
Xoxo
Mandy

Voor meer vragen over de ziekte en/of steun  klik dan hier.

 

Welkom Bij Mandyamanda.nl

Hey beste lezers,
Dit is de eerste post op mijn nieuwe website.
Ik vind het heel spannend en leuk om dit te gaan doen. Je zal de komende tijd gaan zien, dat deze website meer kleur en vormgeving gaan krijgen.

Ik vind het erg leuk om blogs van andere bloggers te lezen dat geeft mij veel inspiratie om dit ook zelf te gaan doen.
De naam Mandy Amanda  is mijn roepnaam en doopnaam ik vond het wel leuk klinken voor mij eigen site.
Ik ga proberen 2 keer in de week te posten en de onderwerpen zullen gaan over lifestyle, food, reizen, beauty, mama en fashion.

Ik hoop dat je veel leesplezier zal ervaren op mijn blog. Zelf  vind ik het heel erg leuk en ga ik alvast maar beginnen om wat leuk blogpost voor jullie te maken.

XoXo
Mandy